ရြာသုိ႔ ေရာက္ျပီး ၂-လ၊ ၃-လ အေနၾကာလာေသာအခါ ရြာသူ ရြာသားမ်ား၏ ရိုးရာႏွင့္္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာတို႔ကို အေတာ္အသင့္ တီးမိ ေခါက္မိ ရွိေနျပီ။ က်ြႏု္ပ္ တတ္ႏိုင္သည့္ အကူညီမ်ားကိုလည္း လုုပ္ေဆာင္ေပးျပီးျပီ။ သူတို႔ကို လူမႈေရး ဗဟုသုတ၊ ဘာသာေရး ဗဟုသုတမ်ား ရရွ္ိေစရန္ ရည္သန္၍ တနဂၤေႏြေန႔ ေရာက္တုိင္္း ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္္းသို႔ လာရန္ဖိတ္ေခၚထားသည္။
ကေလးငယ္မ်ား ပညာသင္ၾကားေရး၊ရြာဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရး၊ ရြာသားမ်ား စည္းလုံးညီညြတ္ေရး စသည့္ အေရးမ်ားကို က်ြႏု္ပ္ ကပင္ ဦးေဆာင္ကာ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ေဆြးေႏြးရာတြင္ ရယ္စရာမ်ား ၾကားညွပ္၍ ဘာသာေရးဘက္ကို ဦးတည္ေစ၏။ တစ္ခါ တစ္ရံ သူတို႕ကို စဥ္းစားခုိင္း၏။ ဗမာ စကားနားမလည္သူကို ဥကၠ႒ႏွင့္ တစ္္ျခား နားလည္သူ တစ္ေယာက္ကုိ စကားျပန္ခိုင္းရသည္။ ဤသို႔ အစည္းအေ၀းေလး က်င္းပလာျဖစ္သည္မွာ အေတာ္ၾကာၾကာပင္ အရွိန္ရေနျပီ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ ေသာ္ ၾကာလာ၍လားမသိ။ တစ္ခ်ိဳ႔ မလာၾကေတာ့ေပ။ သို႔ျဖင့္ က်ြႏု္ပ္လည္း တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မည္ဟု စဥ္းစားရေတာ့၏။ ေနာက္တစ္ခါ အစည္းအေ၀းလုပ္တုိင္း ေကာ္ဖီမစ္ျဖင့္ ဧည့္ခံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္သည္။ ေၾကျငာလိုက္၍လား မသိ။ေနာက္တစ္ခါ အစည္းအေ၀းမွာ လူ အေတာ္လာ၏။ လူတိုင္းကုိ တစ္ထုပ္ႏႈန္းက် မတုိက္ႏႈိုင္္၊ ေကာ္ဖီမစ္္တစ္ထုုပ္ကို သၾကားမ်ားမ်ား ၊ ႏုိ႔ဆီမ်ားမ်ား၊ ထည့္ကာ ေဖ်ာ္ရ၏။ ေကာ္ဖီက အနံ႔ရရုံ အေပၚမွ ျဖဴးကာ ေမႊ၍ တိုက္ရသည္။ အစည္းအေ၀းေဆြးေႏြးစဥ္ စကားစပ္လာေသာအခါ “ မင္းတို႕ကို ငါက ေကာ္ဖီလည္း တုိက္တယ္၊ ဗဟုသုတမ်ားလည္း ေျပာေပးရတယ္။ ဒါေတာင္ မင္းတို႕က ပုံမွန္ မလာခ်င္ၾကဘူး။ ဒါဆုိ မင္းတို႕ ရဲ့ အသိဉဏ္နည္းတဲ့ ဒီဘ၀က ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တုိးတက္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဒီ ကမၻာေလာကၾကီးရဲ့ အေျခအေနေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ဖို႕၊ ဒီေန႔ ေခတ္မွ ာ ေယာက်ာ္းေတာင္ ကုိယ္၀န္္ေဆာင္လို႕ရေနျပီျဖစ္သည့္ အေၾကာင္း “ စသည္တို႕ကို တတ္သမွ် မွတ္မိသမွ် မေမာနိုင္ ေျျပာရသသည္။
အစည္းအေ၀းျပီး ျပန္သြားေသာအခါ ေကာ္ဖီထုပ္ကို “ ဘယ္ႏွစ္ထုပ္က်န္ေသးလဲ “ ဟု ၾကည့္မိသည္။ ခရီးေ၀းလြန္းလွေသာေၾကာင့္ ရြာသို႔ ေကာ္ဖီမစ္ တစ္ထုပ္ ေရာက္ဖို႔ ကားခက္ခဲလွသည္။ ပိုက္ဆံရွိလည္း ၀ယ္မရနိုင္။ ကုိယ္ကလည္း ေကာ္ဖီၾကိဳက္လြန္းသည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ လက္က်န္တစ္ခုပဲဆိုပါေတာ့။ တစ္ခါ တစ္ရံ သူငယ္ခ်င္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ ဧည့္သည္မ်ား လာခဲ့လွ်င္ ကုိယ့္အတြက္္ ခ်န္ထားေသာ ေကာ္ဖီတစ္ထုပ္ျဖင့္ ဧည့္ခံလိုက္ရသည္။ ထုိ အခါ စိတ္ထဲတြင္ မခ်ိ တင္ကဲ ျဖစ္ရသည္။ အမွန္တကယ္ မတိုက္ခ်င္၍ကား မဟုတ္ပါ။ အခက္အခဲက သင္ေပးလိုက္သည့္ သင္ခန္းစား ဟု ဆိုရမည္ထင္။ ကိုယ္တိုင္လည္း တတ္ႏိုင္သမွ် ေခ်ြတာရ၏။ ေကာ္္ဖီမႈန္႔၊ ႏုိ႔မႈန္႔၊ သၾကားသုံးမ်ိဳးကုိ ေရာစပ္ထာ၍ 3 in 1 ဆုိသည့္အဓိပၸါယ္ကုိ ၃-ရက္တစ္ထုပ္ေျပာင္းျပန္လုပ္ကာ ေခ်ြတာရသည္။ ေကာ္ဖီကိုအမႈန႔္ ျဖဴး၍ တုိက္ကာ အစညး္အေ၀း ပုံမွန္က်င္းပျဖစ္ခဲ့သည္။ရလဒ္ကား သူတို႔ ဗမာစကားကုိ နားရည္၀ျပီး ပုိမိုက်ြမး္က်င္စြာ ေျပာဆုိ လာႏိုင္သည္။ ဘာသာစကားနားလည္မွ ကိုယ္ေျပာလိုရာကို ထိေရာက္ေအာင္ ေျပာဆုိႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ဤကားေေမ့မရသည့္သာသနာျပဳရဟန္းဘ၀အေတြ႔အၾကံဳမ်ားထဲက အမွတ္ရေန သည့္ တစ္ခုေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလး ျဖစ္ပါ၏။
သို႔ျဖစ္၍ ရသည့္ ၂-ႏွစ္အတြင္းမွာပင္
ယုံၾကည္မႈရရန္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာသို႔ ၀င္ေရာက္
လာေစရန္ သူတို႔ စိတ္၀င္စားသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္
ၾကိဳးစားရသည္။ ယင္းကားဗီဒီယုိျပသ ေပး၍စည္းရုံး
ရ ျခင္းျဖစ္သည္။
