Showing posts with label ေဆာင္းပါးတို. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါးတို. Show all posts

Saturday, March 5, 2011

ုျဖဴျဖဴလို စိတ္ဓာတ္ေမြးပါ


ျဖဴျဖူလို စိတ္ဓာတ္ေမြးပါ
          ဘာသာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ဘာသာေရးသည္ လူသားတုိင္း အတြက္ အေရးၾကီးသည္မဟုတ္ပါေလာ။ လင္ယူမွားလွ်င္ သုိ႕မဟုတ္ မယားယူတာ မွားလွ်င္ ဒီတစ္ဘ၀သာ ခံရမည္။ ဘာသာအယူ၀ါဒမွားခဲ့လွ်င္ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ရေပမည္။ ထုိ႕ေၾကာင့့္ ဘာသာေရးသည္ လူသားတုိင္းအတြက္အလြန္ အင္မတန္ အေရးၾကီးေၾကာင္းကို ေရွး ပညာ ရွိၾကီး မ်ားက..
 “ ဘာသာ၀ါဒ ၊ မတူၾက၍၊ ေလာကအတြင္း၊ ျငင္းခုံျခင္းျဖင့္ ၊
ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ကုန္ၾက၏။
၀ါဒအယူ၊ မွားခဲ့မူကား၊ ဆူဆူ ဗုဒၶ၊ ကယ္မရသည့္၊ ေလး၀ ပါယ္ဘုံ၊
ေဘးေတြ႕ၾကဳံလိမ့္…. စသည္”ကို ေရးသားခဲ့ ေလသည္။
 ကြ်ႏု္ပ္ သာသနာျပဳတာ၀န္က်ခဲ့ေသာ ေတာင္တန္းေဒသက ျဖဴျဖဴ၏ စိတ္ဓာတ္္ ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္လည္းေကာင္း။ ျဖဴစင္ေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ေစလိုေသာ ေၾကာင့္ လည္း ေကာင္း ဤေစာင္းပါးေလးကို ေရးသားလိုက္ရပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳး အ ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ အားနာတတ္ၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႕ အားနာတတ္ေသာ ျမန္မာ လူ  မ်ိဳးမ်ားကုိ အျခားဘာသာမ်ားက ဘာသာေရး အခြင့္အေရး ယူလုိ႕ ယူမွန္းမသိ ယူေန ၾက၏။ အားနာတတ္သည့္ဆိုရာ၌ သူ႕ေနရာႏွင့္္ သူ အားနာတတ္ဖို႕ လိုပါသည္။ အားမနာသင့္တာ အားနာေနလွ်င္ ဘ၀ပ်က္မည္သာ။ လူမႈေရးႏွင့္ ဘာသာေရးကုိ မေရာသင့္ပါ။ ယခု တင္ျပမည့္ ျဖဴျဖဴရဲ့ အေၾကာင္းေလးက အသက္ငယ္္ေပမဲ့ အသိၾကြယ္ေနသည့္အေၾကာင္းေလးပါ။
တစ္ေန႕လို႔ပဲဆုိၾကပါစုိ႕။မနက္၇နာရီထိုးေလာက္မ်က္ႏွာဆူပုတ္္ပုတ္ႏွင့္ျဖဴျဖဴတစ္ ေယာက္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ သာသနာျပဳ ဗဟိုလ္ေက်ာင္းေပၚသို႕တက္လာသည္။ ေရာက္သည္ ႏွင့္မည္သူ႕ကုိ  ႏႈတ္မဆက္။ ဘုရားရွိခိုးျပီး ေက်ာင္းေထာင့္နားသြားထိုင္ေနသည္။ အရင္ေန႕ေတြဆို ျဖဴျဖဴ တစ္ ေယာက္ စကားသြက္သြက္ ျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ဦးဇငး္အားလုံးကုိႏႈတ္ဆက္ စကားေျပာသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွစကားမေျပာ၊ ႏႈတ္္လည္းမဆက္။ ႏႈတ္ခမ္း ၾကိတ္ျပီးစိတ္ အေတာ္ ေလး တို ေန၏။ တခုခုလုပ္ခ်င္ေနပုံေပါက္ ေနသည္။ သုိ႕ျဖင့္ကြ်နု္ပ္ တို႕က ျဖဴျဖဴအနားသြားျပီး ေမးၾကည့္ မိ သည္။
“ ျဖဴျဖဴ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ  ၊ ဘာလဲ ေမေမ ကဆူလိုက္ျပီထင္တယ္ ဟုတ္လား” ဟုေမးလိုက္ေတာ့..။
“ မဟုတ္ပါဘူး ဘုန္းဘုန္းရယ္။ ျဖဴျဖဴ ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ မေက်နပ္လို႕ပါ”
“ ဘာကုိ မေက်နပ္တာလဲ  ျဖဴျဖဴရဲ့ သူ႕ကုိ စိတ္တုိတာန႕ဲပဲ ဘုန္းဘုန္းတို႕ကို ေတာင္ စကားမေျပာေတာ့ဘူးာလား” 
“ သမီး သူငယ္ခ်င္းက ခရစ္ယာန္ေလ၊ သူနဲ႕ သမီး ကတိ တစ္ခု လုပ္ထားတာ။ အရင္အပတ္က တနဂၤေႏြေန႕မွာသူတုိ႕ခ်ပ္ေက်ာင္းကုိ သမီးကုိလိုက္ဖို႕သူကေျပာတယ္။ ေနာက္ တစ္ပတ္ ဥပုသ္ေန႕က်ရင္ သူလည္းျပန္ျပီးေတာ့ သမီးတို႕ဘုနး္ၾကီးေက်ာငး္ကုိ လိုက္မယ္ လို႕သမီးကုိကတိ ေပးတယ္ေလ။ ဒါနဲ႕သမီးလည္းသူတို႕ခ်ပ္ေက်ာင္းကုိလိုက္သြားတာေပါ့။ မနက္က သူ႕ကို ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းကုိသြားဖို႕သမီး သြားေခ ၚေတာ့ သူ႕ မိ ဘ တြက ဘုန္းၾကီးကို မသြားရဘူး တဲ့။ ခရစ္ယာန္န႕ဲဗုဒၶဘသာ မတူဘူး ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္း ကိုမသြားရဘူးလို႕ သူ႕မိဘေတြက တားလို႕ သူက သမီးတို႕ ေက်ာင္း ကုိ မလိုက္ဘူးတဲ့ေလ။ သူက လူပါး၀တယ္္။  သူ႕ကုိ သမီး ဒီေန႕က စျပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းလည္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ သူတို႕ ဓမၼဆရာေတြက သမီးကိုလည္း စိတ္္ပါပါ မပါပါ  အာမင္ဆုိတာ လုပ္ခိုင္းေသးတယ္။ ဒီေကာင္မကို လုံး၀ မေက်နပ္ဘူး”ဟုေျပာေတာ့ ကြ်နု္ပ္တို႕ပင္ အံ့အားသင့္သြားရသည္။
ျဖူျဖဴအသက္ ၇-ႏွစ္ပင္ရွိေသးပါသည္။ ျဖဴျဖဴ၏ မိဘမ်ားကား အေဖက နာဂလူမ်ိဳး အေမက ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ ေလရွီးျမိဳ႕တြင္ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ရင္း အိမ္ေထာင္ က်ေနပါ သည္္။ နာဂလူမ်ိဳးထဲက ျဖဴျဖဴ၏ ဖခင္မွာ ပါရာနာဂ လူမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္္။ ပါရာနာဂသည္ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားဆုံးျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာကုိ ပထမဆုံး ၀င္ေရာက္ သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ျဖဴျဖဴ၏ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း မိဘမ်ား၏ သင္ျပမႈေကာင္းေသာေၾကာင့္ အသက္ငယ္ေပမဲ့ ဘာသာေရး အသိၾကြယ္ ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘာသာေရးခံယူခ်က္ ျပင္းျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဗဟိုလ္ လက္ ေထာက္ ဆရာေတာ္မွလည္း စေန တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ စာေပမ်ားကို သင္ေပးေသာ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ ပါသည္။
ျမန္မာလူမ်ိဳးအေတာ္မ်ားမ်ား မိမိဘာသာကုိ တန္ဘိုးမထားၾကေတာ့ေခ်။ ထိုင္္းမွာ ေရာက္ ေနသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ခ်ပ္ေက်ာင္းမွာ ဂီတာတီးကာ အာမင္လုပ္ေနၾကသည္။ အာမင္ရဲ ့ အဓိပၸါယ္ကိုပင္ နားမလည္ပဲ သူတို႕ လုပ္တိုင္း လို္က္ျပီး အဟုတ္မွတ္ကာ လုပ္ေနၾက သည္။ ဘာသာေရး ကြ်န္ျဖစ္လို႕ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ ၀မ္းနည္းစရာ။ ဗုေဒၶါ ေမ သရဏံ အညံ နတၳိ ဟု ဆိုသည့္အတိုင္း ဘုရားမွတစ္ပါး အျခားကုိးကြယ္ရာ မရွိလို႕ ဆိုျပီး ခ်ပ္ေက်ာင္းသြားကာ အာမင္ လုပ္ေနရင္ စင္ၾကယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ပါ။ သရဏဂုံပ်က္ဆီးေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အကေကာင္းသည့္ ေရႊေဒါင္းလို ေရွ႕က ၾကည့္ေတာ့ အျမီး ၀ိုင္းျပီး လွတယ္ထင္ရေပမဲ ့ ေနာက္က ၾကည့္ေတာ့ ဖင္ေဟာင္းလို လိုျဖစ္ေနပါျပီ။
ရန္ကုန္မွာဆို ပိုဆိုးေနေပျပီ။ ခ်ပ္္ေက်ာင္းသြားျပီး လူမႈေရးေတြ လုပ္ေန လုိက္ ၾကတာ။ ပညာတတ္ၾကီးေတြပါပဲ။ လူမႈေရးေတြ အေတာ္နားလည္ေနၾကသည္။ ခ်ပ္ ေက်ာင္း သြားျပီး အာမင္ေတြ လုပ္ေနၾကသည္မွာ ဦးေႏွာက္က သုံးစားမရ။ အျခား ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ကုိ္ယ့္ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းကုိ ေခၚလာျပီး ရွိခိုး ခိုင္းၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ဗုဒၶဘာသာသည္ ေပ်ာ္စရာ မဟုတ္ပါ။ ဗုဒၶဘာသာသည္ ဒ႑ာရီလည္း မဟုတ္။ ပုံျပင္လည္း မဟုတ္။ ဆုိကေရးတီး ဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၏ အႏွစ္သာရကုိ မသိႏိုင္ပါ။ ဗုဒၶဘာသာသည္ လူသားတို္း လိုလားေတာင္းတေနသည့္ ဒီမိုကေရစီ အက်ဆုံး ဘာသာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶက  ေသပါေစ ၊ ငါ့ကုိ မရွိခိုး မရိုေသရင္္ ေသပါေစ၊  ငရဲေရာက္ပါေစ၊ ေကာင္းကင္ေရာက္ပါေစ ဟု မည္သူကုိမွ် မၾကိမ္း၀ါးခဲ့ပါ။ ကုိယ္ၾကိဳက္ရာ ကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ၊ ေကာင္းေသာလမး္ ၊ မေကာင္းေသာလမ္းမ်ားကုိသာ ဗုဒၶက ညႊန္ျပေပး ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာေတြက နားလည္မႈ အားနာမႈ အေတာ္ေလးပင္ ရွိသည္။ ဘာ သာျခား တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာေတြက ဖ်က္ဆီးရတာ လြယ္သည္။ စည္းရုံးရတာ လြယ္သည္တဲ့ေလ။  ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ပိုက္ဆံေပးရင္ ဘာမဆုိ ရသည္တဲ့။ ဘာသာေရးကုိ အေပ်ာ္သေဘာေလာက္ ထားခ်င္ၾကသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံက ပညာရွိမ်ားကဗုဒၶဘာသာကုိ စိတ္၀င္စားျပီး ေလ့လာေနၾကသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားက အရွက္ကင္းမဲ့သည္ အေနာက္ႏိုင္ငံက ဖင္ေပၚေခါင္းေပၚ ၀တ္စားဆင္ ယင္မႈေတြကုိ အဟုတ္လုပ္ျပီး ၀တ္ေနၾကသည္။ အေနာက္ႏိုင္ ငံၾကီးမ်ားက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကုိ သိခ်င္ၾကသည္။ သေဘာက်သည္။ ျမန္မာေတြက အရူးထျပီး အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၏ အရွက္ကင္းမဲ့သည့္ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈမ်ိဳးကိုု အဟုတ္လုပ္ကာ ၀တ္ေနၾကသည္။
အမွန္တကယ္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ၊ ျမန္မာတို႕ရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကား မည္မွ်ယဥ္ ေက်းေနသည္ကို မသိၾကေပ။ ေခတ္ဆန္တာနဲ႕ တိုးတက္တာကိုပင္ နားမ လည္ၾကေတာ့ေပ။ အမွန္တကယ္အားျဖင့့္ ဖင္ေပၚ ေခါင္းေပၚေနၾကသည္မွာ တိရိစၦာန္ တို႕သာ ျဖစ္သည္။ လူႏွင့္ တိရိစၦာန္ ျခားနားမႈကား အရွက္တရား ရွိျခင္း မရွိျခင္းသာ ျဖစ္္ပါသည္။ စား၊ ေသာက္၊ ကာမဂုဏ္ ခံစားမႈ အတူတူသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈ ကုိယ့္ဘာသာကို တန္းဘိုးထားတတ္ရန္ ႏွင္ ျဖဴျဖဴရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေလးကုိ အတူယူျပီး ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳရင္း…

Sunday, January 16, 2011

သားေလးအဆင္ေျပပါ့မလား?


သားေလ း အဆင္ေျပပါ့မလား
          ေဆာင္းကုန္ျပီး ေႏြ၀င္ခါ  စ၊ သစ္ရြက္ေလးေတြ ေျမမွာ ခၾကရတဲ့ လေပါ့။ ရြက္ေဟာင္းေတြေၾကြျပီး ရြက္သစ္ေတြ ေ၀တဲ့လေပါ့။ၾသငွက္ေလးေတြ ရင္ကြဲေတးကို သီဆုိၾကသည့္ လ။ ဒီလေတြမွာ ဘုရားရွင္လက္ထက္ကေတာ့ ရဟန္းေတြ ဈာန္ပ်ံကစားတဲ့လ လို႕ စာေပေတြမွာ ေ၇းၾကတယ္။ ေႏြဦးရဲ႕ သဘာ၀က တည္ျငိမ္ေနတဲ ့ စိတ္ေတြကုိ ပ်ံ႕လြင့္ေစတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ က ေျပာၾကတယ္ေလ ေခြးေတြ ရူးတဲ့လ တဲ့။ ေႏြဥတု ရဲ႕ သဘာ၀ကို စာခ်ယ္ေရးသားၾကတာပါ။
          ကြ်ႏု္ပ္ တုိ႕  ေဒသမ်ားမွ ာ ေႏြရာသီတြင္ လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္နားခ်ိန္၊ ေတာင္သူ လယ္သမားေတြ အနားယူတဲ့ လ ကလည္း ဒီေႏြရာသီပါပဲ။ မိုးရာသီ တြင္ ပင္ပန္းသမွ်ကုိ ေႏြပိုင္းေရာက္ ေကာက္ပဲ သီးႏွံမ်ား သိမ္းျပီးမွ အနားယူၾကေလသည္။ ထိုသုိ႕ အနားယူခ်ိန္တြင္ အျပည့္အ၀ အနားမယူဘဲ ေႏြရာသီအတြက္ ၀င္ေငြကို မန္က်ည္းသီး မွည့္မ်ားကို အေစ့ထြင္ေရာင္းခ်ကာ ေငြရွာၾကသည့္အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူ လယ္သမားမ်ားဘ၀ကား အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ရျပီ အစားေကာင္းေကာင္း မစားႏုိင္ၾက ေပ။ ေႏြ၏ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ မိမိတို႕ အိမ္ေအာက္ ေအးမည့္ေနရာေလးေတြမွာ ာ လူစုျပီး မန္က်ည္းမွည့္မ်ား အေစ့ထြင္ၾကသည္မွာ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းပါသည္။ ထိုစဥ္……
          အလန္႔တၾကား “ ေဟ့ မလွ …နင့္ အေမ ကို လာၾကည့္ပါအုံး၊ မ်က္စိမျမင္ ဒုကၡိတၾကီး၊ ေလွကားေပၚက ေခ်ာ္ၾကလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ျပီး သူ႔ခါးမွာလည္း “ ထဘီ ” လည္ းမပါဘူး၊ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ ့ေလွကားေပၚက ဆင္းေနတာေလ” ဟု ေျပာလို္က္ေသာ အသံကိုၾကားရင္ပဲ သမီးျဖစ္သူ မလွ…ေခါင္းေတြ ပူထူျပီး မူးမလဲယုံ တမယ္။ “ ငါ့ အေမ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ” ဟု ပင္ မေမးႏိုင္ေတာ့ေပ။ ေရာ့တိ ေရာ့ရဲျဖစ္ေနသည့္ မိမိ၏ ထဘီကုိပင္ ျပန္၀တ္ခ်ိန္မရေတာ့။ အေမ့ အိမ္သို႕ ဒေရာေသာပါး ေျပးေလေတာ့သည္။ ထဘီ မပါသည့္ မိခင္အုိၾကီးကုိ အိမ္၀ုိင္း အ၀င္၀မွာ ျမင္လိုက္ကတည္းက ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္ အလုံးစုံ႔ကာ မလွ တစ္ေယာက္ “ အေမ့ “ လို႕ေတာင္ မေခၚႏိုင္ပဲရွိေနေတာ့၏။ ျပီးမွ သတိျပန္၀င္လာကာ အနီး ရွိ အိမ္မွ ထဘီ တစ္ထည္ကိ ု ခဏငွါးကာ သူ႕အေမကို ၀တ္ေပးျပီး မိခင္အိုၾကီးကို ဖက္ထားကာ ရႈံးပြဲခ်ကာ ငိုေလေတာ့သည္။
          ထိုစဥ္ .. မ်က္မျမင္ မိခင္အိုးၾကီးက “ ငါ့သားေလး အဆင္ေျပပါ့မလား”တဲ ႏႈတ္မွ ေရရြတ္ေလသည္။ ့။ဖက္ျပီး ၀မ္းနည္းအလုံး စို႕ကာ ငိုေနသည့္ သမီးကုိ အမွတ္ရ သတိျပဳမိဟန္မတူေပ။သားေလး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတာ အဆင္ေျပပါ့့မလား။ ငါ့သားကုိ ငါ စိတ္မခ်ဘူး သမီးရယ္။ သူ႕မိ္န္းမကို ေၾကာက္္လို႕သာ သူ အိိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတာ။ ငါ စိတ္ပူလိုက္တာ သမီးၾကီးရယ္။ ငါ မ်က္စိမျမင္လို႔ပါ။ မ်က္စိျမင္ရင္ သားေလး ေနခ်င္တဲ့ေနရာ ၊ေပ်ာ္မယ့္ေနရာကို အေမကိုယ္ တိုင္စီစဥ္ေပးခ်င္တာပါ။ အခု ေတာ့ အေမ့ဘ၀က ေရွ့းကံ မလွေတာ့ မ်က္စိ မျမင္ ဒုကၡိတ ဘ၀ၾကီးကုိ  အေမေလ…
မိခင္အိုၾကီးသည္ သူ႕ျဖစ္ရပ္ကုိ စဥ္းစားျပီး ၀မး္မနည္းပဲ အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားသည့္ သားေလး အဆင္္မေျပာမွာကိုသာ ေတြးျပီး ၀မ္းနည္းကာ မ်က္ရည္က်ေနသည္ေလ။  မိခင္၏ ခါးမွ ထဘီပင္ အလြတ္မေပးဘဲ အိမ္ေပၚက ပစၥည္းမ်ားအားလုံး ယူကာ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ထားခဲ့ျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားသည့္ အေထြးဆုံးသားေလးကို သာ အဆင္မေျပမွာ စုိးရိ္မ္ေနသည္။
          မိခင္၏ အသဲႏွလုံးကို ယူကာ ခ်စ္သူအတြက္ ေပးဖို ေျပးသြားေသာ သားေလး လမ္းမွာ ခလုတ္တိုက္လဲသြားသည္ကုိ ျမင္ေသာ မိခင္က “ ငါ့ သားေလး ဘယ္နား နာသြားေသးလဲ” တဲ့။ ေအာ္…မိခင္ေမတၱာ ……။ထင္ေပၚ ေက်ာ္ၾကားေသာ စာေရးဆရာၾကီး သိပၸံ ေမာင္၀ကို သူ႔ဆရာက ေျပာလိုက္သလိုု ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ စာေရးဆရာၾကီး သိပၸံေမာင္၀ ဆုိလွ်င္ စာဖတ္သူ အေတာ္ေတာ္မ်ား သိပါလိမ့္မည္။ သူ ပညာသင္သြားေတာ့ သူ႔မိခင္က သားေလးကုိ မခဲြႏိုင္လို႕ဆိုျပီး ကားဂိတ္အထိ လိုက္ပို႕ရွာသည္။ သူ႕မိခင္ ရင္ထဲမွာ သားေလးနဲ႕ခြဲရမည္ကုိ ရင္ထုမနာျဖစ္ ေနရွာသည္။ ကားဂိတ္လိုက္ျပီး ကားထြက္ခါနီးေလ သူ႕မိခင္ရင္ထဲမွာ  ဘယ္ေလာက္ ထိခံ စားေနရမည္ကို မသိရွာေပ။ ကားထြက္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ျပီး သားက ကားေပၚကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တက္သြားသည္။ မိခင္ျဖစ္သူမွာ ကားထြက္သြားေတာ့ မမွီမွန္းသိပါလ်က္နဲ႔ကား ေနာက္က အေျပးလိုက္သြားမိေလသည္။ သူ႕မိခင္ ေနာက္က လိုက္ေျပးလာသည္ကို ဆရာၾကီးက ျမင္ပါသည္။ ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မခံစားရေပ။
          အိႏၵိယေရာက္ေတာ့ ထိုအေၾကာင္းအရာကို တကၠသိုလ္ဆရာၾကီးကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ဆ၇ာၾကီးက ေမးေလသည္။ ဆရာၾကီးက.. “ အေမာင္ ..မင္းအေမက မင္းကို မခြဲႏိုင္လို႕ အဲ့လို ေျပးလိုက္လာတာကို မင္းျမင္လားလို႕” ေမးလိုက္တယ္။ ထိုအခါ စာေရးဆ၇ာၾကီးျဖစ္လာမည့့္ ေမာင္၀က”  က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ လည္း မခံစားမိဘူး ဆရာၾကီး “ လို႕ ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ တကၠသို္လ္ ဆ၇ာၾကီးက “ မင္းက မင္းအေမ ေမတၱာန႕ဲ မတန္လို္က္တာ” လို႕ ေျပာခ်လိုက္ေလသည္။
          ယခုလည္း မိခင္ကို ထမီေတာင္ခြ်တ္ယူသြားတဲ့ သားမ်ိဳးကို တကၠသိုလ ္ဆ ရာ ၾကီးေျပာသလို မိခင္ေမတၱာနဲ႔ မတန္လိုက္ေလလုိ႕ ေျပာခ်လို္က္ခ်င္သည္။ ေလာကမွာ ဒီလို သားသမီးလည္း ရွိေသးသည္ေနာ္။ မိခင္အနားမွာ ေရာက္ေနသည့္-----
          သမီးျဖစ္သူမွ ာ “ အေမရယ္” လို႔ ေခ်ာ့သိပ္စကားပင္မေျပာႏိုင္။ မိခင္အိုၾကီး၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ၾကည့္ျပီး ရင္၀ အလုံးစုိ႔ကာ ဖက္ျပီးေမ့ေနသည္။ ေအာ္… အေမ …အေမ..။မိဘေမတၱာကို ဘယ္လိုႏႈိုင္းယွဥ္ရမည္ကိုပင္ မသိေတာ့ေပ။ သားၾကီး ရွင္ေမာဂၢလာန္ေရ ..မ ဘက္လိုက္ေတာ့ မိုက္ဘက္ပါေတာ့တယ္ “ သီခ်င္းလိုပင္ မိန္းမ မ်က္ႏွာျငိဳးမည္စိုးးေသာ ေၾကာင့္ မ်က္မျမင္ မိဘႏွစ္ပါးကုိ လွည္းေပၚတင္ ေခၚသြားျပီး လမ္းမွာ သူခိုး ဓားျမေယာင္ေဆာင္ကာ ရုိက္ႏွက္သည့္ ရွင္ေမာဂၢလာန္ၾကီးကို ေျပး သတိရလိုက္သည္။ စာဖတ္သူလည္း ဘုရားရွင္၏ သာ၀ကျဖစ္ေသာ အေလာင္း ေတ ာ္ ဘ၀က အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္၏ အေၾကာင္းသိျပီးသူျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ဤဇာတ္ေတာ္၌လည္း  အရွင္မဟာ ေမာဂၢလာန္ၾကီးသည္ သူခိုး၊ဓားျပ ဟန္ေဆာင္ကာ “ အသံတုျပဳ၍ မ်က္စိမျမင္ဒုကၡိတ မိဘမ်ားကုိ ရုိက္ႏွက္ခဲ့မဟုတ္ပါေလာ။ သို႔ေသာ္လည္း ထုိ္ေမာဂၢလာန္ၾကီးက မိဘေမတၱာကို ခ်က္ခ်င္းပင္ မိဘမ်ား၏ “သားေရ ေ၀းရာကို ေျပးပါေနာ္.သူခိုး ဓားျပေတြက အေမတို႕ကုိ ရိုက္နက္ေနျပီ။ အေမတို႕ က အသက္ၾကီးျပီမို႕ ေသလည္း မထူးေတာ့ဘူး။ ငါ့ သားေလးက အသက္ငယ္ေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လြတ္ေအာင္ေျပးပါ သားေလးရယ္ လို႕” ေျပာလိုက္္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လူမိုက္ၾကီး ေမာဂၢလာန္ ခ်က္ခ်င္းပင္ မိဘေမတၱာကို နားလိုက္ျပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ သတိရကာ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ေသသည့္အထိ ေကာင္းမြန္စြာလုပ္ေကြ်းေလေတာ့၏။
အခုေျပာျပသည့္ သားကေတာ့ သူ႕မိခင္အို မ်က္မျမင္ ဒုကၡိတၾကီးကုိ ေသသည့္ တိုင္ေအာင္ မေခၚေပ။ မိခင္္ၾကီးမွာ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် သားေလးအေၾကာင္း ကိုပဲေမးေနရွာသည္။ သမီးျဖစ္သူကို အျမဲေတာင္းဆိုသည္က “မေသခင္ ငါးသားေလးနဲ႕ စကားေျပာခ်င္တယ္၊ ငါ့သားေလးအသံကို ၾကားရရင္ အေမ ေသေပ်ာ္ပါျပီ သမီးၾကီးရယ္၊ ထိုကဲ့သို႔ အၾကိမ္ ၾကိမ္ေတာင္းဆိုေသာေၾကာင့္ သမီးၾကးီခမ်ား သူ႕ေမာင္ကို အေမအိုကို လာေတြ႔ရန္္ ေတာင္းဆုိေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္္း သားျဖစ္သူက လာေတြ႔ဖို႕ လုံး၀ ဆႏၵမရွိေၾကာင္း ႏွင့္ ေသေတာင္မလာဘူး ဟူေသာ စကားနဲ႔သာျငင္းလိုက္ သည္။အမွန္တကယ္လဲ မိခင္ၾကီးေသသြားေသာအခါ ၀မ္းနည္မ်က္ရည္က်ဖို႕ဆိုတာ ေနေနသာသာ အသုဘကုိေတာင္ လာမၾကည့္ေပ။
မိခင္အိုၾကီး ေသျပီး ရက္လည္ လုပ္သည့္ေန႕ေတာ့ သားျဖစ္သူ လာပါျပီ..။ ဘာလုပ္္လာတာလဲ လို႕ အမျဖစ္သူက စိတ္နာနာနဲ႔ေမးလိုက္ေတာ့ “ အေမထားခဲ့ ပစၥည္းေတြ ၊လယ္ေတြ၊ က်ြဲေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ၀ိုင္းေတြက နင္တစ္္ေယာက္ တည္းပိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ ငါလည္း ပိုင္တယ္ ၊ဒါ့ေၾကာင့္ အေမြ ခြဲဖို႕လာတာ၊ လာခ်င္လို႕ လာတာ မဟုတ္ဘူး”တဲ့ ေလ။ စာဖတ္သူသာ စဥ္သားေပေတာ့။ မိဘေမတၱာကုိ ေစာ္ကားတဲ့ သားတစ္ေယာက္ ေလာက ဥပေဒအရ မိဘ အေမြေတြရပါတယ္။ ဒါေပမဲ ့လက္ထဲ မေရာက္မွီပင္ အေၾကြးေတြေၾကာင့္ သူမ်ားကိုေပးလိုက္ရသည္။ အခုေတာ့ မြဲျပီးရင္း မြဲေနေတာ့သည္။ စာဖတ္သူတို႕လည္း ဒီ္ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ျပီး မိဘေက်းဇူးကုိ အထူးသိတတ္ျပီး ေက်းဇူးတရားကုိ နားလည္သည့္ သားေကာင္း သမီးေကာင္းမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ ဟု ဆႏၵျပဳလိုက္ပါသည္။


         
         
         
         
         

         

Friday, January 14, 2011

ကြ်ႏု္ပ္ နားလည္သည့္ မိဘေမတၱာ


ကြ်ႏု္ပ္ နားလည္သည့္ မိဘေမတၱာ
          မိဘေမတၱာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေရးဖြဲ႔ဲၾကသည့္ ကဗ်ာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားေရးၾကသည္မွာ စာဖတ္သူလည္း သိျပီးျဖစ္ပါလိမ့္မည္ ။မိဘမ်ား သားသမီးမ်ားအေပၚထားသည့္ ေမတၱာတရားကို အတိုင္းအတာမသိ ။ႏႈိုင္းစရာမရွိဘူးဆို တာကိုလည္း စာဖတ္သူ သိမွာပါ။ မိဘေမတၱာဘယ္မွ်ပင္ ၾကီးသည္ကို ျမတ္ဗုဒၶက ျမင္းမိုရ္ေတာင္ႏွင့္ပင္ႏႈိုင္းထားသည္မဟုတ္ပါေလာ။   
          ဒါကိုပင္ ေက်းဇူးမသိတတ္သည့္ သားသမီးမ်ားကလည္း ဒုႏွင့္ေဒး။မိဘကို ေက်းဇူးမဆပ္ခ်င္ေနပါ ၊ ေက်းဇူး မကန္းပါႏွင့္ ဆုိသည့္ စာတမး္ေလးကို ေနရာတကာျမင္ေနရသည္မဟုတ္ပါေလာ။ ထို႔အျပင္ “ မိဘကို မေသခင္ ေကြ်းပါ ၊ ေသမွ ငိုမေနပါနဲ႔ “ စသည့္ စာတမ္းေလးေတြကို ေနရတကာေတြ႔ရသည္ပဲ။
မိဘမ်ားေျပာေလ့ရွိသည့္ စကားေလး တစ္ခြန္းသြားသတိရမိသည္။ ဘာတဲ့..သားသမီးမ်ား ေျပာလို႔မရသည့္အခါ “ေအး ..နင္တို႕ ငါတုိ႕လို မိဘေနရာ ေရာက္တဲ့အခါက်မွ ခံစားတတ္မွာ၊ အခုေတာ့ မသိေသးဘူးေပါ့” စသျဖင့္ ေျပာဆုိတတ္ေလသည္။
          ျပီးေတာ့ တစ္ခါက အိမ္ေထာင္က်ေနေသာ သမီးတစ္ေယာက္ကို သူ႔မိခင္က ေနပူထဲမွာ အလုပ္ လုပ္ေနေသာ သူ႔သမီးကို “ ဟဲဲ့ ..သမီး ေနပူေနတာေလ၊ လသာေနတာမဟုတ္ဘူး၊ အတြင္းထဲ၀င္ “ စသျဖင့္ ဆုံးမတာကို သူ႔သမီးက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ “ အေမရယ္..သမီးလည္း ကေလးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊  အေမ့ အသား လဲ ပူတာမဟုတ္ပါဘူး၊ သမီးအသားပူတာပါ၊ ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္ က်လို႕ကေလးေတြေတာင္ရေနပါျပီ “ စသျဖင့္ ျပန္ေျပာေလ၏။
          ထိုအခါ သူ႔မိခင္က သူ႔သမီးေမြးထားသည္ ့ကေလး သူ႔ေျမးေလးကုိ ေနပူထဲ ကစားခုိင္းလိုက္သည္္။ သူ႔သမီးျမင္ေသာအခါ ကေလးကို လွမ္းေအာ္ျပီး ဆူေလသည္။ သူ႔မိခင္က “ ဟဲ့..နင့္အသားပူတာ မဟုတ္္ဘူးေလ၊ ငါ့ေျမးအသား ပူတာ ဘာလို႔ ဆူေနတာလဲ ”။ ကေလးက ” ဟုတ္သားပဲ အေမရယ္၊ သမီးအသားပူတာပဲ ၊အေမ့အသား ပူတာမွမဟုတ္တာ ၊သမီးအသားပူတာပါ” ။ နင့္အသားပူတာ ငါ့အသားပူသလိုခံစားရတယ္ ဟဲ့ “ စသျဖင့္ ေအာ္ေငါက္ေနတာကို သူ႔မိခင္က ၀င္ေျပာေလ၏။ “ ငါကလည္း ညည္းကို ေနပူေနတာ ငါ့အသားပူသလို ခံစားရတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညည္းကုိ ေနပူထဲ မေနဖို႔ ဆုံးမတာပါ။အဲ့ဒီ အခါက်မွ သူ႔မိခင္ရဲ့ ေမတၱာကို နားလည္ သေဘာေပါက္သြား၏။ ဘာလို႕လဲဆုိေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ မိခင္ျဖစ္ေနျပီး သူကိုယ္တိုင္ ခံစားတတ္ျပီေလ။
          ကြ်ႏု္ပ္ ခံစားလိုက္ရသည့္ မိဘေမတၱာကား ထိုသုိ႔မဟုတ္၊ ကြ်ႏု္ပ္ ေတာင္တန္း ေဒသမွ ပညာသင္ရန္ေခၚလာသည့္ ၅-ႏွစ္ ၆-ႏွစ္ကေလးမ်ားကုိ ေခၚလာစဥ္က လမ္းခရီး က ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္ အလြန္ၾကမး္ျပီး ေလွ်ာက္ရသည့္ခရီးက ရြာမွ ၇၂- မိုင္ေ၀း သည္။ ရြာကေန ေလရွီးသို႔ ၃၀- မိုင္၊ ေလရွီးမွ ထမံသီ စက္ေလွ ဆိပ္္သုိ႔ ၄၂-မိုင္ ေပါင္း လိုက္ ရင္ ၇၂-မိုင္။ထိုခရီးကို ၅-ႏွစ္ ၊၆-ႏွစ္အရြယ္ရွိေသးသည့္ ကေလးမ်ား ဘယ္လုိမွ မေလွ်ာက္ႏိုင္။သို႔ေသာ္လည္း ပညာသင္ရန္ ေခၚလာရသည္။ မေလွ်ာက္၍လည္း မျဖစ္။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ထို ကေလး ၅-ေယာက္ကို ထမ္းေခၚရန္ မလြယ္ကူေပ။ ကြ်ႏု္ပ္ ေက်ာေပၚမွာလည္း သူတို႕အ၀တ္အစားမ်ားကား ေက်ာပိုးအိတ္ႏွင့္အျပည့္။ “ ကံဆုိးမ သြား   ရာ မုိးလိုက္လို႔ ရြာ” ဆိုသည့္ စကားပုံအတိုင္း ထိုေန႔က မိုးေတြအရမ္းရြာေန၍ ပါ လာ သည့္ မိုးကာ မ်ားကို သူတို႕ကိုေပးေဆာင္းထားရသည္။ ကေလးမ်ားသည္  မိုင္၂၀-ေက်ာ္ အထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးသည္။ မိုင္္ ၃၀-ေက်ာ္လာေသာအခါ မေလွ်ာက္ႏိုင္ ေတာ့ ေပ။  ကြ်ႏု္ပ္ကို ျပန္ျပန္္ျပီး ၾကည့္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ နားလည္လို္က္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္သာ သူတို႕ မိဘ ဆိုလွ်င္ “ အေမ့ လမး္မေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အေဖ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ေပြ႔အုံး ၊ ခ်ီအုံး ” ဟုေျပာမွာ အမွန္ပင္။ သို႔ေသာ္ ကြ်နု္ပ္ကို မေျပာရဲၾကေပ။ ကြ်ႏု္ပ္ ေက်ာေပၚမွာလည္း သူတို႕အ၀တ္အစားမ်ား ထမး္ထားလာသည္မွာ ရဟန္းတစ္ပါး အေနျဖင့္ ဘယ္တုန္းက မွ မလုပ္ဘူးသည့္ အထုပ္ထမ္း ဘ၀ကို လုပ္ေနရသည္။ မခြ်င္း မခ်န္ေျပာရလွ်င္ မိန္းခေလးမ်ား၏ ထဘီမ်ားပါ ကြ်ႏု္ပ္ ေက်ာပိုးအိတ္မွာပါသည္။ ကေလးမ်ား၏ ဘ၀ကား ကြ်ႏု္ပ္မွ ထိုသို႕ မကယ္လွ်င္ မည္သူမ်ား ကယ္ဦးမည္နည္း။ ရဟန္းတစ္ပါး ထဘီထုပ္ထမ္းသည္ဟု သိရေသာ စာဖတ္သူ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားရမည္နည္း။
           ကေလးမ်ား  ကြ်ႏု္ပ္ကုိ  ႏႈတ္မွ ထုပ္မေျပာ ေသာ္လည္းသူတို႔ရဲ႕ အၾကည့္မ်ားက “ ေပြ႕အုံး၊ ခ်ီအုံး ” ဟုေျပာေနသကဲ့သို႔  ကြ်ႏု္ပ္ ဖခင္တစ္ေယာက္ပမာ အလားတူစြာ ခံစားလိုက္ရသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ ငယ္စဥ္တုန္းက  လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္လွ်င္ ေဖေဖ က ေက်ာပုိးခဲ့ဖူးတာကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိ၏။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အခု အခ်ိန္က စ ျပီး ကြ်ႏု္ပ္က သူတို႕၏ မိခင္္ဆုိလည္း ဟုတ္ ၊ ဖခင္ဆိုလည္း ဟုတ္၊ ကေလးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ကြ်ႏု္ပ္ မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်မိသည္။ “ ေအာ္…ငါေခၚလာခဲ့တာ မွားျပီထင္တယ္ “ ဟု အထိ ေတြးမိသည္။
          ကြ်ႏု္ပ္ စဥ္းစားမိလိုက္သည္။ ေၾသာ္…..ငါ့ သားသမီး မဟုတ္ပါပဲလ်က္ပင္ ငါ့သားသမီးမ်ားကဲ့သို႔ က်ြႏု္ပ္ခံစားရသည္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူတို႕ က်ြႏု္ပ္တို႕ မိဘအရင္းမ်ားဆို ဘယ္ေလာက္အထိ သားသမီးမ်ားအေပၚ ေမတၱာထားၾကမည္္နည္း။ မိဘအရင္း မဟုတ္တဲ့ ကြ်ႏု္ပ္ေတာင္္ မိဘအရင္းကဲ့သုိ႕ ခံစားရသည္။ကေလးမ်ားအေပၚ ေမတၱာသက္၀င္မိသည္။ စာဖတ္သူတို႕၏ မိဘမ်ားက စာဖတ္သူတို႕ အေပၚ မည္မွ် ခ်စ္ၾကမည္။ မည္မွ် ေမတၱာထားမည္ဆုိတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကေပေတာ့။
          ဒါကုိပင္ ေက်းဇူးမဆပ္္သည့္အျပင္ ေက်းဇူးကန္႔သည့့္ သားသမီးမ်ား ေလာကမွ ာ တစ္ပုံၾကီးေလ။ မိဘမ်ားေတာင္ မေသေသးဘူး အေမြေတာင္းျပီး မရသည့္အခါ မိဘကို ျပႆနာလုပ္ၾကသည့္ သားသမီးမ်ားကလည္း ဒု ႏွင့္ေဒး။ တစ္ခ်ိဳ႕ မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ားက “ ခင္မ်ားၾကီးကလည္း ၊ေဒၚၾကီးကလည္း” စသျဖင့္၄င္း ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ သားသမီးမ်ားဆိုလွ်င္ မိဘကို “ ေသခ်င္းဆုိးမၾကီး ၊ ေသလည္း မေသႏိုင္ဘူး”   စသျဖင့္လည္းေကာင္း မေက်နပ္သည့္ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေအာ္ ျပန္ေျပာအခါ မိဘမ်ား မ်က္ရည္္မ်ားပင္ ၾကေလသည္။ ထိုသို႕ေသာအသံကိုပင္ မိဘတိုင္း မၾကားခ်င္ၾကေပ။
          စာဖတ္သူမ်ား နားလည္ေစခ်င္သည္။ မိဘမ်ား စိတ္ဆင္းရဲလွ်င္ သားသမီးမ်ား ပစၥည္း ဥစၥာခ်မ္းသာသည္ထား စိတ္ခ်မ္းသာမည္မဟုတ္ေပ။ ထို႔အတူ စိတ္ခ်မ္းသာ ေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာမည္္မဟုတ္္ေပ။ပစၥည္း ဥစၥာ ခ်မ္းသာျပီး စိတ္ခ်မ္းသာေသာ္လည္း ၾကာရွည္မတည္ႏိုင္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ “ မိဘကို မေသခင္ လုပ္ေကြ်း ပါ ၊ေသမွ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ငိုမေနပါနဲ႔” ဟူေသာ စကားအရ မိဘမ်ား စားႏိုင္ ေသာက္ႏိုင္တဲ့ အခိ်န္ေလးမွာ ေကြ်းေမြးၾကပါ ။ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။ မိဘတိုင္းက လိမၼာေသာ သားသမီးမ်ားကို အလုိရွိၾကပါသည္။ သားသမီးေကာင္းျဖစ္မွ မိဘေကာင္းျပန္ျဖစ္ႏိုင္မည္။ ကိုယ္ က အခုခ်ိန္ သားသမီးေကာင္းျဖစ္ပါမွ ကုိယ္က ေမြးလာသည့္ သားသမီးမ်ားၾကေတာ့လည္း လိမၼာေသာ သားသမီးျဖစ္မွာပါ။
          ဤေဆာင္းပါးေလးကုိ ဖတ္ျပီး မိဘေမတၱာကုိ နားလည္သြားၾကမယ္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူလည္း အက်ိဳးရွိ ၊ကြ်ႏု္ပ္အေနျဖင့္လည္း      ေရးရက်ိဳးနပ္ပါျပီ။
          “ မိဘေက်းဇူး ၊ ရွိေပဖူး ၊ အထူးျပန္ဆပ္ႏိုင္ေစေသာ္၀္။
          “ မဆပ္ႏိုင္ေန ၊ရွိပါေစ ၊ မေခ် မဖ်က္မိေစေသာ္၀္…